Σε κάθε έργο, υπάρχει η πίεση να ξεκινήσουμε άμεσα. Να δείξουμε πρόοδο. Να παράγουμε κάτι που αποδεικνύει ότι η δουλειά έχει αρχίσει. Είναι κατανοητό — ο χρόνος κοστίζει χρήμα, η ορμή (momentum) έχει σημασία, και υπάρχει μια φυσική δυσφορία στο να κάθεσαι με ένα πρόβλημα πριν προσπαθήσεις να το λύσεις.
Αυτή η πίεση είναι επίσης ένας από τους πιο αξιόπιστους τρόπους για να εγγυηθείς ένα κακό αποτέλεσμα.
Η αρχή βάσει της οποίας εργαζόμαστε ονομάζεται «front-loading» (εκ των προτέρων συγκέντρωση προσπάθειας). Σημαίνει την επένδυση δυσανάλογου χρόνου, προσοχής και πόρων στην αρχή ενός έργου — στην κατανόηση της κατάστασης πριν επιχειρήσουμε να δράσουμε πάνω σε αυτήν. Φαντάζει αντιφατικό. Μπορεί να δίνει την αίσθηση του αργού, ακόμη και του περιττού, όταν ο πελάτης είναι έτοιμος να ξεκινήσει και η ομάδα θέλει να χτίσει. Όμως τα στοιχεία είναι συνεπή: η ποιότητα όλων όσων ακολουθούν καθορίζεται από την ποιότητα αυτής της πρώιμης εργασίας.
Η λογική είναι απλή. Μια λύση που βασίζεται σε ένα πρόβλημα που δεν έχει κατανοηθεί καλά, δεν αποτυγχάνει απλώς να λύσει το πρόβλημα — συχνά το κάνει χειρότερο. Έχετε πλέον επενδύσει χρόνο, χρήμα και σημαντικό κεφάλαιο σε μια απάντηση για το λάθος ερώτημα. Η αλλαγή πορείας είναι σημαντικά πιο δύσκολη από ό,τι θα ήταν αν είχατε ξεκινήσει με μεγαλύτερη προσοχή. Το κόστος της καθυστερημένης διόρθωσης ξεπερνά κατά πολύ το κόστος της πρώιμης υπομονής.
Το αρχικό στάδιο — Ανακάλυψη και Ορισμός — είναι το σημείο όπου δημιουργείται η αξία. Όλα τα επόμενα στάδια μετατρέπουν αυτό που έχει καταστήσει διαθέσιμο το αρχικό στάδιο.
Η πρακτική του σχεδιασμού έχει μια δομική κωδικοποίηση αυτής της αρχής. Η «Χοάνη Σχεδιασμού» (Design Funnel) — η προσαρμογή μας του «Διπλού Διαμαντιού» (Double Diamond) του Design Council, UK — αποτυπώνει το σχήμα της καλής διαδικασίας στρατηγικής και καινοτομίας. Τα αρχικά στάδια είναι ευρέα: μέγιστη απόκλιση (divergence), ευρύτερη εξερεύνηση, η σκόπιμη άρνηση να περιορίσουμε τις επιλογές πολύ νωρίς. Τα μεταγενέστερα στάδια σταδιακά συγκλίνουν: στενεύουν (convergence) προς την υλοποίηση, καθώς η κατανόηση συσσωρεύεται και οι επιλογές γίνονται αποφάσεις.
Αυτό που κάνει ορατή η χοάνη (funnel) είναι ότι αυτό το σχήμα δεν είναι συμμετρικό. Το αρχικό στάδιο δεν είναι ένα σύντομο προοίμιο πριν αρχίσει η πραγματική δουλειά. Είναι η πραγματική δουλειά. Τα στάδια Ανακάλυψης και Ορισμού είναι εκεί που χτίζεται η αξία. Η μετέπειτα εργασία, όσο καλά κι αν εκτελεστεί, μπορεί μόνο να μετατρέψει αυτό που έχει καταστήσει διαθέσιμο το αρχικό στάδιο.
Στην πράξη, το front-loading μοιάζει με αυτό: δεν αποδεχόμαστε ένα brief τοις μετρητοίς. Όχι επειδή οι πελάτες κάνουν λάθος, αλλά επειδή κάθε brief γράφεται μέσα από την κατάσταση που προσπαθεί να περιγράψει. Το πρόβλημα όπως παρουσιάζεται αρχικά είναι πάντα ένα σημείο εκκίνησης, ποτέ ένα τελικό σημείο. Ξεκινάμε δημιουργώντας αυτό που ονομάζουμε problem-space tapestry — μια οπτική εξωτερίκευση όλων όσων ξέρουμε, υποθέτουμε, αμφισβητούμε και δεν κατανοούμε ακόμη σχετικά με την πρόκληση. Είναι σκόπιμα μη ιεραρχικό και μη επικριτικό. Σκοπός του είναι να καταστήσει ορατή την πλήρη πολυπλοκότητα της κατάστασης, πριν αρχίσουμε να τη συμπιέζουμε.
Στη συνέχεια αναζητούμε μοτίβα. Επικαλύπτουμε εξωτερικό πλαίσιο — αλλαγές στην αγορά, συμπεριφορικές τάσεις, παράπλευρες πιέσεις. Μιλάμε με τους ανθρώπους που δεν αναφέρει το brief. Θέτουμε το ερώτημα πίσω από το ερώτημα. Μόνο όταν η εικόνα είναι αρκετά πλούσια ώστε να την εμπιστευτούμε, αρχίζουμε να προχωρούμε προς τον ορισμό: ονομάζουμε την πραγματική ευκαιρία, πλαισιώνοντας την πρόκληση με τρόπο που επιτρέπει τη δημιουργική απόκριση αντί να την περιορίζει.
Αυτή δεν είναι αργή δουλειά. Είναι γρήγορη δουλειά που γίνεται σωστά. Ένα έργο που αφιερώνει τρεις εβδομάδες για να κάνει κάτι σωστά, κινείται συνολικά πιο γρήγορα από ένα έργο που αφιερώνει τρεις εβδομάδες χτίζοντας το λάθος πράγμα και τρεις μήνες προσπαθώντας να ανακάμψει. Το front-loading συμπυκνώνει το συνολικό χρονοδιάγραμμα, εξαλείφοντας τις λανθασμένες εκκινήσεις, τις διορθώσεις πορείας και τις ακριβές παρεξηγήσεις που προκύπτουν από τη δράση βασισμένη σε μια ημιτελή εικόνα.
Οι επιχειρήσεις που δυσκολεύονται περισσότερο με αυτό, είναι εκείνες που βρίσκονται υπό τη μεγαλύτερη πίεση. Δεν έχουν την πολυτέλεια να επιβραδύνουν. Όμως, είναι επίσης, χαρακτηριστικά, εκείνες που έχουν ήδη πληρώσει το τίμημα της πολύ γρήγορης κίνησης — το λανσάρισμα προϊόντος που απέτυχε, το rebrand που δεν απέδωσε, η πρόσληψη που έλυσε το λάθος πρόβλημα.
Ξεκινήστε με το πρόβλημα. Ξεκινήστε πραγματικά με αυτό. Η λύση θα έρθει γρηγορότερα από ό,τι νομίζετε.